Chwyć każdy oddech!

Wszechświat rządzi się prawami opartymi na harmonii i równowadze. Wszystko to co w nim istnieje to energia. Ziemia, kamienie, woda, wszystko to co nazywamy światem materialnym, to energia w ruchu, to wibrujące z różną częstotliwością molekuły i atomy. Dlatego też powinniśmy szanować ową energię kosmiczną, do której chcemy wysyłać nasze życzenia, powinniśmy dbać o nią i o każdy z jej możliwych przejawów. Bierz tylko tyle ile potrzeba Ci na dany moment. Daj zawsze tyle ile jesteś w stanie przepuścić przez siebie, nie brnij w opór, w nadmiar, w hipertrofię. Akceptuj, pojmuj, proś z odwagą – istnienie prowadzi każdego z nas w najlepszym kierunku.

Chwyć każdy oddech, zauważ każde mrugnięcie.

W życiu chodzi o odwagę…

“Odwaga jest na wyciągnięcie ręki: nie trzeba jej kupować za pieniądze. Nie trzeba się jej uczyć w szkole! Odwaga to jest coś, no nie? Jeśli masz odwagę, to wszystko musi się udać!” – Geraldine McCaughrean, ‘Piotruś Pan w czerwieni’

‘…The most rejuvenating idea of all, and the greatest step to any true illumination, is the realization that your exterior life springs from the invisible world of your reality through your conscious thoughts and beliefs, for then you realize the power of your individuality and identity. You are immediately presented with choices. You can no longer see yourself as a victim of circumstances. Yet the conscious mind arose precisely to open up choices, to free you from a one-road experience, to let you use your creativity to form diversified, varied comprehensions. Let us make a clear distinction here: Your conscious beliefs direct the flow of unconscious processes which bring your ideas into physical reality, so while your thoughts cause your experience, you are not consciously aware of how this takes place.

Your thoughts give the general outline of the reality that you physically experience. Your emotions will fill in the patterns of light. Your imagination will forge these together. The sound of your inner thoughts is the medium that you actually use. This is far more than an analogy, however, for in simple terms it explains quite clearly the way in which your beliefs form your reality.

Thoughts, have properties that you do not perceive—properties that not only affect matter, but that form their own greater patterns outside of your reality. These follow their own, say, laws. You add on to, or build up your own reality, in other dimensions throughout your physical life.

You know that emotions change the physical cells, sweeping through them as wind through branches, and leaving imprints in many realities, leaving imprints within the reality of dreams, the physical reality, and in electrical reality, in terms of coded systems. There should be an easy flow and acceptance of such emotions, wherein they come and go; but ego often holds them tightly, for its own purposes, in which case they become imprisoned, and become stronger than they were.

It is only from this viewpoint (constant moment-by-moment creation) that the true nature of physical matter can be understood. It is only by comprehending the nature of this constant translation of thoughts and desires — not into words now, but into physical objects — that you can realize your true independence from circumstance, time and environment.

There are no accidents in cosmic terms, or in terms of the world as you know it. Your beliefs grow as surely in time and space as flowers do. You create your own reality according to the nature of your beliefs.

Because of your psychological and psychic structure, there is within the rich makeup of your being a literally endless variety of what you may call probable selves. In one reality or another these will all be experienced. In your present existence, however, you will utilize only those psychological characteristics that you Believe you possess. So, you see, the personality can not be defined as being thus-and-so.

The physical constitution of the body follows your beliefs. And so, all of its sense data will faithfully mirror the beliefs that direct its activity.

The “you” that you presently conceive yourself to be represents the emergence into physical experience of but one probable state of your being, who then directs corporeal life and “frames” and defines all sense data. When your ideas about yourself change, so does your experience.

The overall private experience that you perceive forms your world. But, Which world do you inhabit? For if you altered your beliefs and therefore your private sensations of reality, then that world (seemingly the only one) would also change. You do go through transformations of beliefs all the time. And, your perception of the world is different. You seem to be, no longer, the person that you were. You are quite correct. You are Not the person that you were. And, your world Has changed and not just symbolically.

Often you fall into lapses in which you actually pull in your consciousness, so to speak, and experience life in a lesser fashion. In such a state you do not seem to experience yourself directly. And, indeed, in the midst of what you think of as the waking state you act in the most mechanical of fashions, following habit and being less aware of sensual stimuli.

On such occasions your beliefs usually lose their edge, the directions you give to your body are not clear, and the world seems fuzzy. This is often a time of deep unconscious activity, when new latent probable characteristics are biding their time, so to speak, waiting for emergence.

The unharmonious sounds have become a part of that portion of the body as a result of the inner sound of your own thought-beliefs. That is why it is vital that you do not reinforce these inner sounds through repeating the same negative suggestions to yourself. Verbal suggestions are translated into inner sound.

Value fulfillment itself is most difficult to describe, for it combines the nature of a loving presence – a presence with the innate knowledge of its own divine complexity – with a creative ability of infinite proportions that seeks to bring to fulfillment even the slightest, most distant portion of its own inverted complexity. Translated into simpler terms, each portion of energy is endowed with an inbuilt reach of creativity that seeks to fulfill its own potentials in all possible variations – and in such a way that such a development also furthers the creative potentials of each other portion of reality.

The more fully you learn to live, the more the seemingly hidden ‘mysteries of the universe’ begin to appear. They do not necessarily make themselves known with great clamor or fanfare, but suddenly the most innocuous, innocent bird song or the sight of a leaf might reveal knowledge of the profoundest nature. It is ironic, then, that many people who seek to discover the ‘hidden’ mysteries of nature ignore nature itself, or consider the physical body as gross or somehow composed of lesser vibrations.

Life’s about courage and going into the unknown.

Do what is right, not what is easy.

As you move outside of your comfort zone, What was once the unknown and fighting becomes your new normal.

A smooth sea never made a skilful.

People don’t ever think from the other person’s perspective. If you did you might understand someone more.

Life goes on… Whether you choose to move on and take a chance in the unknown. Or stay behind, locked in the past, thinking of what could’ve been.

One is never afraid of the unknown; one is afraid of the known coming to an end.

Just because something isn’t happening for you right now doesn’t mean that it will never happen.

Life is a Story makes your’s the best seller.

In the end we only regret the chances we didn’t take.

Be decisive. Whatever you decide, make a decision. The road of life is paved with flat squirrels who couldn’t make a decision.

Equanimity affords you clarity beyond the mind to be experienced and brings about the pursuit of knowledge beyond the ego.

Don’t be in such a rush to figure everything out. Embrace the unknown and let your life surprise you.

The purpose of life, after all, is to live it, to taste experience to the utmost to reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.

Challenges are what make life interesting. Overcoming them is what makes life meaningful.

Let come what comes, let go what goes. See what remains.

Sometimes, no matter how ready you are to move forward, you just have to wait a little while. Take it as a lesson in patience. No delay lasts forever. Your time will come soon.

You cannot make your life move faster than it is moving. No matter how urgent your situation may seem to be, things are going to happen when they happen, not a minute sooner. Be patient with yourself. Be patient with others. Be patient with life. Patience always pays off!

Life is the movie you see through your own unique eyes. It makes little difference what’s happening out there. It’s how you take it that counts.

Stop thinking too much. It’s alright not to know the answers. They will come to you when you least expect it.’

 

Lista marzeń.

Nie do końca wiem skąd się biorą nasze marzenia. Czy to za sprawą nagłych olśnień, impulsów czy zwyczajnej ‘podniety’, która wystąpiła, gdy o czymś usłyszeliśmy? Czy może przeczytany gdzieś artykuł lub sama, egzotycznie brzmiąca nazwa, która zapadła w pamięć?
Weźmy na przykład jedno słowo:
Titicaca.
Mówi Ci to coś? Może wiesz co oznacza, lecz u Ciebie nie budzi żadnych emocji? U mnie powoduje szybsze bicie serca. Czemu? Nie wiem sam. Kojarzy mi się po prostu z odległymi lądami – pewnie na lekcji geografii usłyszana, na zawsze zostanie w mej pamięci, synonimem przygody pozostając.
Amazonia. Borneo. Uprząż alpinistyczna. Cokolwiek. Dla Ciebie bez znaczenia, dla mnie – słowa klucze.

Marzenia. Czy ich zestaw mamy wbudowany w swoją istotę, gdy na Ziemię przychodzimy? Czy podczas naszej tu podróży, nabywamy swoiste misje do spełnienia?
Coś chcesz, lecz nie do końca wiesz czemu. Coś Cię w danej rzeczy, w danym miejscu lub czynności – POCIĄGA. Gna naprzód i porywa Twoje serce.
Mam listę rzeczy, które chcę/lub chciałem zrobić, przed odejściem z tego świata. Nie wiem czy ma ona koniec, bo przecież ciągle ją aktualizuję… Niemniej jednak, trochę już punktów odhaczyłem! 🙂

1. Spędzić noc na pustyni.
2012 rok.  Z powodu braku środków na odbycie podróży w inny sposób, ale przede wszystkim – z chęci przeżycia prawdziwej Przygody (przez bardzo duże Pe), ruszyłem tam autostopem. Celem była Sahara. To przecież ona najbardziej me zmysły od dawnych lat rozpalała. To właśnie stamtąd dochodził do mnie prawdziwy ZEW!
Noc pod najbardziej rozgwieżdżonym niebem na Ziemi. Magia w czystej postaci!
dsc00478-kopiowanie

2. Skoczyć na bungee.
Rok 2010. Okazja pojawiła się, gdy byłem ze znajomymi na Katorgaliach (imprezie studenckiej). Na miejscu był  dźwig – więc nie było z czym zwlekać! Wjechałem na siedemnaste piętro (51 metrów), stanąłem przerażony wysokością, a chwilę później puściłem się uchwytów… i prułem powietrze, pikując głową w dół. Przeżycie niezapomniane. Jak mawiał mój kolega: kupa w majtach.
Film ze skoku do obejrzenia na moim kanale YouTube –https://www.youtube.com/watch?v=daddRqbolZI

3. Przepłynąć Wisłę.
Rok 2013. Mały, dmuchany ponton, wiosła zrobione z trzonków od łopaty, trochę jedzenia i… Wielka Rzeka.
Od pływaniu po rzekach nie wiedziałem nic. Przeczytałem spis przeszkód na trasie (oczywiście tylko tych, które zbudował człowiek – milionów innych nikt nie mógł spisać), ruszyłem pociągiem do Krakowa i… wiosłowałem po kilkanaście godzin dziennie.
Wisła to cudowna rzeka; pełna jest niespodziewanych atrakcji, obracających ponton wirów czy wielkich ryb, ale też niezapomnianych widoków, rozległych pejzaży i niesamowitej dawki adrenaliny. Żywioł w czystej postaci. Piękno natury, dające się poczuć, gdy śpisz na dzikich wyspach czy zarośniętych jej brzegach.
Cała opowieść do poczytania w mojej książce – zakładka “Wisłą, z Krakowa do Gdańska”.
dsc02971

4. Skok ze spadochronem (lub, jak mówią niektórzy – skok ze spadochronu :D).
Rok 2010. Lotnisko Kruszyn, k. Włocławka.Kilka razy rozmawiałem o tym pomyśle z moim bratem. Któregoś dnia zadzwonił i zapytał: może byśmy skoczyli w weekend?
Marzyło mi się, by skoczyć przy pięknej pogodzie, gwarantującej maksimum wrażeń. W sobotę padał deszcz – w niedzielę mieliśmy skakać. Siła naszej wyobraźni jest niezrównana… i następnego dnia było bezchmurne niebo! Dokładnie tak, jak to sobie wymyśliłem!
Pojechaliśmy na miejsce, trzęsąc się z podniecenia. Po krótkim instruktażu załadowałem się na pokład samolotu. Wznosiliśmy się dość szybko, a gdy osiągnęliśmy właściwy pułap (4000 m.), samolot zrobił się pusty – wszyscy po kolei wyskoczyli i zostałem sam z przypiętym do mnie instruktorem.
Doszliśmy do drzwi (których nie było) i oto moim oczom ukazał się niezapomniany widok – przestrzeń tak ogromna, że trudno było objąć ją wzrokiem, a w dole, leniwie wijąca się Wisła. Ogromny pęd wiatru, jego szum… i już moje nogi odrywają się od pokładu samolotu. Najcudowniejszy moment w moim życiu!
Minuta lotu z prędkością 200 km/h, po czym otwarcie czaszy i kilka minut powolnego spadania.
Kwintesencją skoku były słowa instruktora, podczas lotu na otwartym spadochronie:
“Witam w moim biurze”.
dsc_3882

5. Wejście na Rysy.
Rok 2014. W nadziei, że będzie trochę luźniej, wybraliśmy wrzesień. Ja i mój dobry kolega Robert. Poszliśmy, weszliśmy. Widoki przecudne, wrażenia fantastyczne. Uwielbiam góry!
img_0451-kopiowanie

6. Własna książka.
Mógłbym zmieścić to w jednym akapicie, razem z Wiślaną przygodą, lecz… marzeniem moim to było od zawsze. Napisać książkę, przelać słowa na papier, podzielić się tym, co w mej głowie. Idealnie się złożyło, że moje przemyślenia mogłem połączyć z opisem wyprawy – a może na odwrót? Rzeczy, których doświadczyłem na Wiśle wiele mnie nauczyły i cudownym uczuciem było móc je przelać na papier! 🙂

7. Skoczyć z molo.
Rok 2010. Jedziemy z kumplami nad morze, by na okres lata stać się niosącymi pomoc stróżami – ratownicy WOPR jadą po przygodę. Stacjonujemy w Dziwnowie, lecz podczas odwiedzin u znajomych w Międzyzdrojach, docieramy na molo. Nie znamy ‘terenu’, więc naturalnie dajemy pierwszeństwo rdzennym mieszkańcom tych ziem, a chwilę później staję na krawędzi drewnianego pomostu. Do wody jest jakieś 7-8 metrów, więc nogi lekko drżą.
Chwila niepewności… i lecę wprost do wody! Lot trwa tyle co mrugnięcie okiem, lecz dokładnie pamiętam nerwowe zaczerpnięcie powietrza, podczas jego trwania.
Wpadam do wody i z radości krzyczę! Płyniemy szybko na koniec molo, oto bowiem zbliża się zaalarmowana przez turystów motorówka…
Coś pięknego!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

8. Zapalić w Holandii.
Rok… chyba 2010. Wraz z moim przyjacielem postanawiamy się wybrać do Niderlandów. Jego wujek jeździ na międzynarodowych trasach, więc mamy podwózkę do “połowy” trasy. W międzyczasie znajdujemy innego kierowcę, który odpowiada na nasz apel nadany przez CB Radio.
Facet jest co najmniej… nienormalny. Zapętlona płyta z biesiadnymi piosenkami (nigdy nie zapomnę “Ale jaja, ale jaja… ale jaja… ale jajaaa…” – https://www.youtube.com/watch?v=CA6olyaudU4), z tyłu auta jakieś sadzonki pomidorów, przy drążku biegów – szklanka z wodą do gaszenia petów. Do Holandii mieliśmy tylko 4h jazdy. Przy sposobie bycia tego człowieka i jego stylu jazdy, wydawało się to wiecznością. Oczywiście na autostradzie spalił się TIR, więc podróż zajęła godzin OSIEM. Po drodze milion niebezpiecznych manewrów, dwie kłótnie na środku drogi i cała masa innych, naprawdę dziwnych akcji.
Dotarliśmy. Do coffe’shopu poszliśmy. Na własne oczy zobaczyłem, jak na parapecie pną się w górę zielone roślinki. Na własnych płucach poczułem, jak smakuje dobrej jakości marihuana, wypalona wespół z dwoma afroamerykanami 😀

9. Skoczyć na rowerze do jeziora.
Nie pamiętam kiedy to było… na pewno nie tak dawno. Nadarzyła się okazja, więc… rozpędziłem się na pomoście i skoczyłem zeń wprost do jeziora.
Chwilę zajęło wyciągnięcie roweru, ale było warto!
P.S: Czy ktoś jeszcze miewa takie pomysły? 😀

10. Przepłynąć wpław całe jezioro.
Łęckie (na mapie Łąkie). Zbiornik wodny, który znam na pamięć. Kąpałem się tam tysiące razy, lecz zazwyczaj przepływałem je wszerz. Któregoś dnia wziąłem kumpla z łódką (do asekuracji) i ruszyłem wzdłuż. 2 h ciągłego płynięcia, trochę ponad 5 kilometrów długości…
Cóż za satysfakcja!

11. Kochać się pod rozgwieżdżonym niebem.
Ciepła, letnia noc. Ja i… ona. Miliard gwiazd na niebie, i my, w miłosnym uniesieniu.
Tarzamy się po trawie, ja na niej, ona na mnie. Zmieniamy się co chwilę miejscami, całując i pieszcząc nasze ciała. Ziemia pod nami pulsuje, a my wraz z nią, doprowadzając się na szczyt przyjemności… Spleceni w miłosnej ekstazie, regularnie falujemy w rytmie pożądania…
Czas zdaje się płynąć inaczej, zastaje nas świt. Szczęśliwi ze zmęczenia, potargani i spełnieni, zostawiamy za sobą wygniecioną trawę.

Szybkie bicie serca… na myśl o tej nocy.

12. Wykąpać się zimą.
Tydzień przed Bożym Narodzeniem. Czytam wszystko, co się da na ten temat znaleźć, potem jadę nad jezioro, rozgrzewam się i wbiegam do wody. Szok, brak tchu i lodowe ściśnięcie całego ciała. Pluskam chwilę, bawię się nowymi odczuciami w ciele, a potem wybiegam, by szybko się wytrzeć, i w ubrania wskoczyć. Narkotyk – wiele osób twierdzi, że to narkotyk. Krew, która spłynęła z całego ciała, by się ogrzać w głównych organach, teraz, chwilę po wyjściu, zaczyna krążyć na powrót po całym ciele. Każdy, dosłownie każdy mięsień zaczyna pracować i grzać – tego nie da się opisać, to trzeba poczuć. Uwaga, można się uzależnić.

13. Polecieć Myśliwcem!
Do zrobienia 🙂

14. Polecieć w kosmos.
Kilka razy byłem… lecz przydałaby się podróż w troszkę innej formie 😀

15. Wspiąć się na sekwoje.
Ileż to razy mój umysł pracował na najwyższych obrotach, gdy w Planet Earth wspinających się ludzi widziałem…

16. Zobaczyć Wielką Piątkę afrykańskiej sawanny.
Dzikie zwierzęta. Fascynuje mnie to, że wciąż obok nas żyją. Kocham je tropić w lasach, spotykać przy wodopojach, czy mieć bliskie spotkania w leśnej gęstwinie. Cywilizacja betonu i asfaltu, zaawansowanych technologii i internetu… a obok tego wszystkiego, cicho przemykają przez leśne chaszcze, dzikie wciąż zwierzęta 🙂

“Uważaj na marzenia – mogą spełnić się”

Kiedyś, dawno dawno temu, wymarzyłem sobie rower. Gdy zbliżała się moja pierwsza komunia, rodzice chrzestni zapytali mnie co bym chciał dostać… po jakimś czasie odpowiedziałem, że marzy mi się ów dwukołowy pojazd.
Liczyłem, że niebawem będę pędził jak huragan, pedałując na nowym sprzęcie.
Przyszedł dzień, w którym założyłem komunijną albę i do kościoła poszedłem. Po powrocie była impreza, i prezenty!
Roweru jednak nie było – w zamian za to, dostałem odtwarzacz VHS’ów. Chrzestni powiedzieli mi, iż spóźniłem się z odpowiedzią, i zdążyli już kupić Wideo.
Powiedziałem sobie: spoko, fajnie że mam na czym oglądać filmy!

Chyba wtedy (nie do końca jeszcze świadomie) odkryłem jak działa Wszechświat…

Jakiś czas później, byliśmy z rodziną w Gdańsku, podczas gdy była tam wystawa firmy oponiarskiej Michelin. Można było zobaczyć fragment opony z promu kosmicznego, pobawić się w komputerowe układanki i, wypełnić kupony, w loterii udział biorąc.
Tydzień później, gdy akurat maszerowałem dziarskim krokiem po górskich szlakach tatrzańskich, zadzwoniła do mnie mama i powiedziała: Andrzej! Dzwonili z Gdańska, z Miszlę (przyp. tłum. – Michelin). Powiedzieli, że wygrałeś ROWER!

W domu, czekał na mnie nowy Arkus, na osprzęcie Shimano. Miał zielony pasek na oponach. Jeździł. Skakał. Latał. Przewracał się. Chlapał wodą z kałuż. Służył za pomoc w pierwszych miłosnych spotkaniach. Działał.

Był zajebisty.
Zrobiłem na nim mnóstwo kilometrów, przeszedł (przejechał!) ze mną wiele. Raz nawet mi go skradziono, lecz niezawodny Wszechświat sprawił, że rabuś musiał porzucić swój łup, niecałe 500 metrów dalej.

Może byłem ‘szczęściarzem’, a może już wtedy wiedziałem o co w tej grze chodzi… 🙂

Hallelujah,
Praise the Lord!